Danny aan Frans

Hey Frans,

Rassenoorlog? Jij bent duidelijk al veel te lang in het buitenland. Weet je dan niet dat het hier in Nederland nooit, maar dan ook NOOIT over ras gaat? Religie, vooruit, al blijft ook dat een heikel onderwerp. Maar ras is definitely off limits. Een beetje raar, dat wel, want zoals iedere Rotterdammer weet is de (christelijke) Antilliaanse jeugd vaak net zo rottig als welke moslimjeugd dan ook. Bovendien, hoe islamitisch de gemiddelde scooterberber is, is nog maar de vraag. Maar goed, dat is wel het laatste waar ik het over wil hebben. Iedere keer dat ik met Weird Guilders en zijn nieuwe fitnessvideo geconfronteerd wordt, moet de dosis van mijn medicijnen weer verhoogd worden.

Veel leuker is dit: Stuff White People Like, een soort “Blanken in het wild”. Komt natuurlijk uit het land waar ras wél nog een rol speelt, de goeie ouwe US of A. Daar komen al die dingen aan bod die de blanke levenswijze superieur maken: “dinner parties”, “outdoor performance clothes”, “hating corporations” en “bottles of water”. En dat alles met een ironische (d.i. bij uitstek blanke) knipoog: hilarisch.

Later,

Danny

Frans aan Émile

Beste Émile,

Is het toeval? Of komt het door onze verwoede pogingen met onze groep een precieze afspiegeling van de Nederlandse intellectuele cultuur te bieden? Ik weet ik niet, maar feit is: we zijn in deze brieven als blanken onder elkaar. Toegegeven, de één (Frits) is nog een beetje witter dan de ander (Danny, Anja), maar multicultureel is dit gezelschap in geen geval. Wat ligt daarom meer voor de hand dan te doen wat alle blanke clubs het liefst doen: praten óver andere culturen en de multiculturele samenleving. Heerlijk.

Een vriendin uit de Verenigde Staten vertelde me onlangs een anekdote over haar vorige Halloween-viering. Zoals bekend is het daar de gewoonte dat kinderen verkleed langs de deuren gaan om om snoep te bedelen. Toen zij echter met haar dochter onderweg was ontstond – als altijd op het minst geschikte moment – het zogenaamde ‘hoge nood’-scenario. Nu waren er op dat punt geen openbare toiletten in de buurt. Wel was er een grote tuin met enkele verhullende bossages. Wat te doen? Normaliter zou het bij deze welopgevoede Amerikaanse niet zijn opgekomen om haar dochter in andermans tuin haar behoefte te laten doen. Maar dit was niet zomaar een tuin, deze behoorde toe aan Louis Farrakhan.

Nu heb jij misschien nog nooit van deze man gehoord, maar in de V.S. is hij zeer bekend, of beter gezegd: berucht. Farrakhan is de leider van de Nation of Islam, een organisatie die bij ons vooral bekend is door haar voormalig leider, Malcolm X, en die zich inzet voor de zwarte bevolking van de V.S. Maar is dat een reden om je dochter in zijn tuin te laten urineren?

Eén van de interesantere doctrines van de Nation of Islam is dat de blanke een genetisch gemanipuleerde, zeer kwaadaardige variant is van het oorspronkelijke zwarte ras, met een optie op herstel.  Inmiddels hebben quasi-‘evolutionaire’ scenario’s van deze leer de voorkeur. Zo meende Farrakhan in 2000: “White people are potential humans – they haven’t evolved yet.” Oorspronkelijk ging men bij de Nation of Islam echter uit van een ‘evil scientiest’: Yakub. Deze zou zo’n zesduizend jaar geleden op het eiland Patmos wetenschappelijke experimenten hebben uitgevoerd die tot doel hadden de ‘zwarte bacil’  tot een witte om te vormen. Na 600 jaar onderzoek slaagde hij hierin, met als gevolg een 6000-jarige overheersing van de oorspronkelijke, zwarte bevolking door dit genetisch gemanipuleerde, blanke ras. Na deze 6000 jaar – om precies te zijn in 1914 – was deze heerschappij echter ten einde en begon het proces dat de oorspronkelijke zwarte heersers weer aan de macht zou helpen. De huidige leider van deze wereldwijde revolutie is Louis Farrakhan.

Je zult begrijpen dat ik mijn vriendin een stevige reprimande gegeven heb. Zulke urinaire maatregelen zijn in het geheel niet gelegitimeerd, integendeel, dhr. Farrakhan verdient onze onvoorwaardelijke steun. Zo lang mensen van dat slag aan de leiding zijn, hebben wij in ieder geval uit die hoek niet veel te duchten, rassenoorlog of niet.

Met welgemeende groet,

Frans Arend

Danny aan allen

Hallo Leute,

In het kader ‘dat wisten jullie vast nog niet’: sinds Januari 2008 is er een nieuw zwart. Zo nieuw zelfs, dat de Nederlandse Wikipedia het nog niet eens weet (de Duitse en Engelse wel, natuurlijk). Het is zwarter dan ooit tevoren, zwarter dan zwart. Dr. Pulickel Madhavapanicker Ajayan, een nanotechnoloog aan de Rice University in Houston, heeft een nieuwe stof ontwikkeld, die slechts 0,045 % van het opgevangen licht weerkaatst. Weinig, of niet? Maar de belangrijkere vraag is natuurlijk: betekent dit dat Obama nu relatief nóg witter is?

greetz, Danny

Frits aan allen

L.S.,

Het valt op, dat veel van de brieven hier over het medium gaan waarin ze gepubliceerd worden. Hoewel dat iets circulairs aan zich heeft, en het sommigen beslist tegenstaat, wil ik er toch nog een gedachte aan toevoegen die afgelopen week bij me opkwam.

Sommigen van jullie kennen wellicht het verhaal van Oradour-sur-Glane, een klein dorpje niet ver van Limoges dat op 10 juni 1944 door de Duitsers is uitgemoord. De redenen voor deze moord zijn nooit geheel opgehelderd. Vast staat wel dat op zaterdagmiddag het regiment ‘Der Führer’ van SS-Panzerdivisie ‘Das Reich’ het dorp omsingelden. Vervolgens werden de mannen van de vrouwen gescheiden. De eersten werden gefusilleerd, de laatste in de kerk opgesloten en levend verbrand. Resultaat: meer dan 600 doden.

Onlangs las ik toevallig een stukje van W.F. Hermans waarin hij over een bezoek aan de ruïnes van dit stadje schrijft (W.F. Hermans, ‘Oradour’ (1962) in: Idem, Het sadistische Universum (Amsterdam 1966) 113 - 118.). Eigenlijk is het een heel simpel stukje. Alle gebruikelijke elementen van het genre – schrijver bezoekt historisch merkwaardige plek – zijn aanwezig. Maar één passage trof me toch:

“Het hek door en rechts is een souvenirstalletje. Hier niet alleen ansichtkaarten in zwart-wit, maar ook in kleur en bovendien boekjes met uitvoerige beschrijvingen, die niet goedkoop zijn. Geen toegangsprijs. Nota bene, zou ik er haast bij zeggen.”

Ik weet nog dat, toen ik ooit in Buchenwald was, ook met name de souvenirwinkel mij opviel. Nu, jaren later, is dat het enige wat me nog altijd helder voor de geest staat. Waar Hermans de vinger op legt is de afstand die heerst tussen dat wat er in Oradour gebeurd is en de manier waarop wij daar nu toegang toe hebben.

Oradour is nu een openluchtmuseum. Het dorp is niet herbouwd, maar vlak ernaast is door De Gaulle een nieuw dorp gebouwd voor de overlevenden. Hoewel er nooit een officiële richtlijn is opgesteld, zijn in dit nieuwe dorp alle huizen grijs. De ruïnes van het oorspronkelijke dorp zijn in 1999 door Jacques Chirac officieel tot village martyr verklaard. Er is een groot nieuw Centre de la mémoire gebouwd – met zekerheid groter dan de winkel die Hermans gezien heeft. Inmiddels komen er zo’n 300.000 bezoekers per jaar. Het is daarmee een van de grootste publiekstrekkers in de regio Limousin.

En dan is er het internet. Op Phil’s World War II Pages wordt de bezoeker – naast een handige Fatality List waarin voor ieder land de actueelste dodentallen staan opgesomd – een Virtual Tour van het dorp geboden.

“Nota bene, zou ik er haast bij zeggen.”

F. Wielers

Anja aan Danny

Beste Danny,
 
Het is op z’n minst frappant dat het eerste onderwerp dat jij aansnijdt wanneer een vrouw zich in de discussie mengt precies dát lichaamsdeel is waarmee je denkt. Maar ach, ergens bevalt me die ranzige zweetlucht wel, die uit jouw epistel oprijst.

Dat brengt me op een ander thema: jouw enthousiasme voor het internet als nieuw medium en je doodverklaring van de analoge wereld. Nu worden er met enige regelmaat dingen dood verklaard: de kunst, de auteur, de mens, de HD-DVD. Vooral de filosofie heeft daar de laatste twee eeuwen een handje van. En eigenlijk is dat opmerkelijk. Blijkbaar zijn deze dingen niet weerlegd of vernietigd, maar zijn ze vanuit een eigen ontwikkeling, die als een organisch proces wordt begrepen, op natuurlijke wijze te gronde gegaan. Het is het overwegen waard waarom in de nieuwe tijd in toenemende mate “X moet dood” vervangen wordt door “X is dood”. Het laatste lijkt het eerste zelfs in zekere zin te vervangen. De daadwerkelijke vernietiging maakt plaats voor de doodverklaring: de schijnbaar klinisch-objectieve vaststelling van de levenloosheid van een fenomeen. Iedere verdere actie is vervolgens gelegitimeerd als het ‘opruimen’ van een lijk.

Helaas is de diagnose niet altijd correct. Dat blijkt bijvoorbeeld bij de Islam, die in het Westen al honderden jaren voor dood gehouden werd. De afgelopen jaren echter bleek zij niet alleen springlevend, ze bleek ook nog eens in staat de dood van haar tegenstander niet enkel te verklaren, maar deze zelfstandig te bewerken.

Dat zou erop kunnen wijzen dat jouw doodverklaring van het oude niet zozeer een vaststelling is, maar veeleer de zin van een bezwering heeft. Niets op tegen, begrijp me goed, maar is het schrift werkelijk zo dood als jij het voorstelt? Is al het oude afval, dat langs de kant van de weg blijft liggen? Of heeft het internet - of het nu 1.0 of 2.0 is - misschien meer van doen met dit oude dan jij wilt, of kunt weten? 

Anja

Émile aan Danny

Beste neef,
 
Fijn dat je aan mijn oproep je bij ons gezelschap te voegen gehoor geeft. Ik weet niet goed hoe ik op jouw smalende opmerkingen over het vermeend elitaire karakter van ons genootschap moet reageren. Enerzijds doe je jezelf met de benaming ‘proletariër’ beslist tekort. Anderzijds weet jij net zo goed als ik dat een esoterische afgrenzing van het ‘gewone volk’ wel het laatste is wat ik zou wensen!

Integendeel. Intellectuelen als wij - want dat zijn we, helaas, dat kan ook jij niet ontkennen - zouden een manier moeten vinden aansluiting te vinden bij de onbedorven levenskracht van het volk. Niet het volk, maar wij moeten heropgevoed worden. Wij moeten nodig uit onze etherische halfslaap gewekt en met harde hand op de feiten gedrukt worden. Loos gebabbel in de ruimte is er al meer dan genoeg.Daarom kan naar mijn mening een forum als ‘Intellectueel Online’, waar Frans zo enthousiast voor is, niet de oplossing zijn. De intellectuele ‘community’ die daarin gestalte krijgt is niet veel meer dan een zielig clubje ‘beste stuurlui’ die elkaar de bal toespelen (dan wel elkaar vliegen afvangen) in een kunstmatig afgeschermde ivoren toren, omdat ze de risico’s en de pijn van het echte leven niet aankunnen. Een intellectueel die zich boven de ‘massa’ verheft - en zich daar zelfs op laat voorstaan, zoals Frans - verdient ons medelijden, niet onze bijval.

Wat mij voor ogen staat is iets heel anders: een gemeenschap die een nieuwe levensvorm ontwikkelt en deze daadwerkelijk voorleeft, die niet blijft steken in geklets óver de mogelijkheid van een grondige cultuurvernieuwing, maar deze onmiddellijk verwerkelijkt. Dat, en niets minder, kan de enige zin zijn van deze brieven.

Met innige omhelzing,

Émile

Danny aan Frans,

Ha die Frans,
 
Je oren waren vast niet het enige lichaamsdeel dat bij het beeld van mejuffrouw Salomon een meer opstaande positie innam, ouwe taaie! Maar anyway, bedankt dat je een proletarier als mij toelaat op je blogje. Een intellectuele ‘community’, wow, te gek, en helemaal niet pretentieus! Count me in.

Maar één ding snap ik niet. Als jullie dan zo zitten te kwijlen over het internet als medium, waarom blijven jullie dan tegelijkertijd hangen in allerlei verouderde communicatievormen? Brieven, post, aanhef en slotformules - allemaal tamelijk Web 1.0, vind je niet? Is het niet eens tijd een stapje te upgraden?

Iedereen weet dat nieuwe media eerst een tijd lang op de manier van de oude gebruikt worden. Het schrift was aanvankelijk niet meer dan een middel het gesproken woord weer te geven. Met een filmcamera werden bewegende foto’s genomen. Een computer was een veredelde reken- en typmachine. Maar op een bepaald moment is dat passé. Dan wordt het tijd de kansen van een medium optimaal te benutten en zelf - als gebruiker - in te treden in de wereld die met dit medium geopend wordt. Dat wil zeggen: je leven te laten bepalen door de mogelijkheden en onmogelijkheden van het medium. Second life? Ha! Ons éérste en enige leven staat in het teken van de digitale snelweg. Er is geen ontkomen aan. Wie achterblijft bij de ontwikkelingen is een levende dode: een zombie. Daarom zeg ik bij dezen officieel het papier vaarwel en roep allen op zich bij mij aan te sluiten! Digitale levensvormen aller landen, verenigt u!

cu,

Danny R.

Frans aan Anja

Beste Anja,

Natuurlijk ben jij meer dan welkom! Als herenclub was dit genootschap in het geheel niet gedacht. Integendeel. Zoals je weet zijn zowel Émile als ik inzake la deuxième sexe amateurs in de ware zin des woords. Daarenboven is mij niet ontgaan dat we hier met een heel bijzonder exemplaar van deze raadselachtige wezens van doen hebben. Wat mij ter ore is gekomen over jouw verhouding met ene heer Wieler heeft mij deze oren niet enkel doen spitsen, maar bovendien mijn nieuwsgierigheid gewekt naar de bron van deze intrigerende geruchten. Wees welkom!

Dat stelt me ook direct in de gelegenheid je aandacht te vestigen op een website die jou - en jullie allen, mijn stem reikt nu immers verder dan mijn primaire geadresseerde alleen - beslist zal interesseren. Het gaat om Intellectueel Online, een website die probeert het intellectueel debat in Nederland en in het Nederlands, te verlevendigen. De grondlegger van dit forum, een Limburgse radiomaker en internetdeskundige die op zijn website toegeeft ‘een fan van humor‘ te zijn, tracht vanuit zijn ‘voortdurende verwondering over de wijde wereld’ een gemeenschap van intellectuelen van de grond te krijgen. Een lovenswaardig initiatief! Waar het publieke debat steeds meer bepaald wordt door analyses van de haarkleur van bepaalde politici en diepgravende debatten over de merites van de iPhone is er ongetwijfeld grote behoefte aan debat ‘op niveau’. Ik zou dan ook iedereen willen oproepen zijn steun te verlenen. E pluribus unum!

Uw nederige dienaar,

Frans M. Arend

Anja aan allen

Hallo jongens,

Jullie hebben er toch zeker geen bezwaar tegen als ik vanuit het vijandig kamp in jullie herenclub kom infiltreren? Mannen onder elkaar, voor lange tijd van vrouwelijke afleiding verstoken, daar komen onfrisse toestanden van. Ik zal beloven dat ik jullie niet te veel van het rechte pad der rede zal doen afdwalen. Ook vrouwen behoren immers - zo heeft een recente Japanse studie uitgewezen - tot het animal rationale, dus ik zal mij van mijn beste kant laten zien. Geen emancipatoir gejammer, geen gevoelsuitbraken, geen moralistisch gezever. En om jou een plezier te doen, Frans, zal ik ook mijn poes buiten beschouwing laten.

Enfin, ik hoor het wel.

Anja Salomon

Émile aan Frans

Mijn dierbare Frans,

Inderdaad is het mijn bedoeling onze brieven volledig en ongecensureerd – inclusief jouw snedige opmerkingen - te publiceren. Het doet me deugd dat je hiermee instemt. Als we allebei open en eerlijk tegen elkaar zijn, kan, daar ben ik van overtuigd, onze vriendschap een baken zijn niet alleen voor onszelf, maar ook voor anderen. Daarom ook wil ik deze brieven op het internet publiceren. Jij vindt ongetwijfeld dat er om dit medium een proletarische putlucht hangt. Denk maar niet dat ik die pompeuze goudrand in die onbeduidende boekjes van je niet heb opgemerkt! Ze glanzen nog erger dan de potsierlijke stijlbloempjes die ze omramen. Maar ik dwaal af.

Het internet! Er is geen medium dat het karakter van de wereld waarin wij leven beter representeert: de transparantie, de omloopsnelheid, de oppervlakkigheid, de betekenisloosheid die alles doortrekt wat erin gepubliceert wordt. Dat geldt ook voor deze brieven, dat weet je. Op het moment dat ik ze van het papier naar de internationale informatiesnelweg vertaal, veranderen ze onherroepelijk van karakter. Ze versnellen zich, als het ware, om een plaats te vinden in de informatiestromen die het internet uitmaken. Een wonderlijk fenomeen.

Wat betreft de te bespreken onderwerpen: daarin ben je vanzelfsprekend volledig vrij. Ikzelf heb weinig behoefte nog een verdere stem aan het gekrakeel van commentaren op commentaren op commentaren toe te voegen. Maar als jij dat wel hebt: ga je gang. Ik heb niet de illusie dat er iemand zit te wachten op een duizendeneerste nieuwsbron. Maar als jij dat wel hebt: ga je gang. Jij staat ongetwijfeld te popelen om je mening te geven over allerlei gebeurtenissen die de gemoederen bezighouden. Nogmaals, ga je gang. Waar het mij om gaat is aan jou en aan eenieder die deze brieven leest duidelijk te maken: wie ik ben. Meer niet.

Tenslotte nog dit: ik heb mijn neef gevraagd aan onze correspondentie deel te nemen. Ik neem aan dat je daar geen bezwaar tegen hebt? Ik meen dat jullie elkaar al eens ontmoet hebben, nietwaar?

In innige verbondenheid,

je Émile